Wszystkie czynności spełniane w czasie liturgii stanowią szczególny akt czci Boga. Liturgia jest bowiem wykonywaniem kapłańskiego urzędu Jezusa Chrystusa; w niej przez znaki widzialne wyraża się, i w sposób właściwy poszczególnym znakom urzeczywistnia uświęcenie człowieka, a Mistyczne Ciało Jezusa Chrystusa, to jest Głowa ze swymi członkami, wykonuje całkowity kult publiczny (KL 7).

Konstytucja o liturgii poświęca wiele uwagi czynnościom wykonywanym przez sługi ołtarza. Nie tylko podaje ogólne określenie liturgii, lecz można w niej znaleźć wiele konkretnych wskazówek dotyczących posług liturgicznych. Szczególnie podkreślone są następujące cechy: a - wielkość i godność posługi; b - jej publiczny charakter; c - sposób jej wykonywania; d - związek z życiem codziennym.

Duszpasterze powinni czuwać, aby czynności liturgiczne odprawiano nie tylko ważnie i godziwie, lecz także aby wierni uczestniczyli w nich świadomie, czynnie, i owocnie (KL 11).

Posługa przy ołtarzu nie tylko nie zwalnia ministranta od uczestnictwa w liturgii, ale wymaga od niego jeszcze pełniejszego włączenia się w święte obrzędy. Jest on uczestnikiem Zgromadzenia Liturgicznego, któremu została w tym Zgromadzeniu powierzona jakaś funkcja. Jego uczestnictwo ma być "świadome, czynne i owocne".

Czynności liturgiczne należą do całego Ciała Kościoła, uwidoczniają je i na nie oddziałują. Poszczególnych natomiast jego członków dosięgają w różny sposób, zależnie od stopnia święceń, urzędów i czynnego udziału (KL 26).

W tych słowach Konstytucji o liturgii możemy odnaleźć podwójne znaczenie czynności liturgicznych. Ich zadaniem jest najpierw uwidaczniać Kościół i na niego oddziaływać. Chodzi więc o spojrzenie na wszystkie posługi równocześnie, aby w różnorodności zobaczyć Kościół. Z drugiej strony ważny jest wzgląd praktyczny, związany z samym przebiegiem liturgii. Każdy wykonuje zadania, które mu zostały wyznaczone.